| |
| سه شنبه 4 تیر ماه سال 1387 |
| یک روز زن |
یعنی جدی جدی زن ها این قدر عزیزن؟ یا اینکه این همه شلوغی این همه ترافیک و این همه نمایش جدن نمایش قدرت ما(مردا)ست؟ خوشم میاد که با یه تیر دویستا نشون می زنیم. به زنا می گیم که عزیزن بزرگن و در عین حال می گیم که چطوری باید باشن و ما با چطوریشون حال می کنیم اما نمی گیم که وجود این یک روز زن(هر جای دنیا و هرموقع که باشه) احتمالن به معنی اینه که ۳۶۴ روز روز مرداست. حالا خوش باشین رفقا! |
|
| |
| پنجشنبه 30 خرداد ماه سال 1387 |
|
آسوده بر کنار چو پرگار میشدم
دوران چو نقطه عاقبتم در میان گرفت |
|
| |
| جمعه 17 فروردین ماه سال 1386 |
| Lover's Grief |
O gothic moon thy shine encharmest me tonight
Bereavest me of sleep, makest me wander under thy light.
Thou letst abloom my heart until the very last of thy ray,
Shine! Bereaver of sleep, ere black clouds hide thee away....
I know this can't be eternal!
No love hath ever conquered the borders of time!
No beauty is everlasting, not even thine!
But o how I wished your heart would fore'er be mine...
Thy eyes caress myself to endure these painful lies...
The moon's persistance makest me ask...
Why can't we be stars?
Stars that shine forever...
Stars that unite with the night...
At the horizon the dark stormclouds of sorrow have gathered their might,
neither the moon nor the stars reveal their light this night
..and rain is falling, pouring down into my soul,
while wild weeping clouds enwrapp me in their woe
|
|
